1
การสารภาพความโหดร้ายของชาติ ดูเถิด พระหัตถ์ของพระเจ้ามิได้สั้นลง ที่จะช่วยให้รอดไม่ได้หรือพระกรรณตึง ซึ่งจะไม่ทรงได้ยิน2
แต่ว่าความบาปชั่วของเจ้าทั้งหลายได้กระทำให้เกิดการแยกระหว่างเจ้ากับพระเจ้าของเจ้าและบาปของเจ้าทั้งหลายได้บังพระพักตร์ของพระองค์เสียจากเจ้าพระองค์จึงมิได้ยิน3
เพราะมือของเจ้ามลทินด้วยโลหิตและนิ้วมือของเจ้าด้วยความบาปชั่วริมฝีปากของเจ้าได้พูดคำเท็จลิ้นของเจ้าพึมพำความอธรรม4
ไม่มีผู้ใดฟ้องอย่างยุติธรรมไม่มีผู้ใดขึ้นศาลอย่างซื่อสัตย์เขาทั้งหลายวางใจอยู่กับสิ่งที่ไม่เป็นสาระ เขาพูดเท็จเขาตั้งท้องความชั่วและคลอดความบาปผิด5
เขาฟักไข่งูทับทางเขาทอใยแมงมุมเขาผู้กินไข่นั้นก็ตายแม้ไข่ลูกใดถูกทุบ งูปากกะบะก็เป็นตัวขึ้นมา6
ใยของมันจะใช้เป็นเสื้อผ้าไม่ได้คนจะเอาสิ่งที่มันทำมาคลุมตัวไม่ได้กิจการของมันเป็นการชั่วและการกระทำอันทารุณก็อยู่ในมือของเขา7
เท้าของเขาวิ่งไปหาความชั่วและเขาเร่งไปหลั่งโลหิตไร้ความผิดให้ถึงตายความคิดของเขาเป็นความคิดชั่วการล้างผลาญและการทำลายอยู่ในหนทางของเขา8
เขาไม่รู้จักทางแห่งศานติภาพไม่มีความยุติธรรมในวิถีของเขาเขาได้ทำให้ถนนของเขาคดโค้งผู้ใดที่เดินในนั้นไม่รู้จักศานติภาพ รม. 3:15-179
เพราะฉะนั้น ความยุติธรรมจึงอยู่ห่างจากเราทั้งหลายและความชอบธรรมตามเราไม่ทันเราทั้งหลายมองหาความสว่างและดูเถิด ความมืดหาความสุกใส แต่เราดำเนินในความมืดคลุ้ม10
เราทั้งหลายคลำหากำแพงเหมือนคนตาบอดเออ เราคลำหาเหมือนคนไม่มีลูกตาเราสะดุดในเวลาเที่ยงเหมือนในเวลาโพล้เพล้ท่ามกลางคนที่มีกำลังเต็มที่เราเหมือนคนตาย11
เราทุกคนครางเหมือนหมีเราพิลาป และพิลาปเหมือนนกพิราบและมองหาความยุติธรรม แต่ไม่มีเลยหาความรอด แต่ก็อยู่ไกลจากเรา12
เพราะการทรยศของข้าพระองค์ทั้งหลายทวีขึ้นต่อพระองค์และบาปของข้าพระองค์ก็ปรักปรำข้าพระองค์เพราะการทรยศของข้าพระองค์อยู่กับข้าพระองค์ส่วนความบาปชั่วของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ก็รู้จัก13
คือการทรยศ การปฏิเสธพระเจ้าการหันไปจากการติดตามพระเจ้าของเราการพูดที่เป็นการบีบบังคับและการกบฏการก่อและการกล่าวคำเท็จจากใจ14
ความยุติธรรมก็หันกลับและความชอบธรรมก็ยืนอยู่แต่ไกลเพราะความจริงล้มเสียแล้วที่ตรงลานเมืองและความเที่ยงตรงเข้าไปไม่ได้15
สัจจะ ขาดอยู่และผู้ใดที่พรากจากความชั่วก็ทำตัวให้เป็นเหยื่อพระเจ้าทรงเห็น แล้วไม่เป็นที่พอพระทัยพระองค์ที่ไม่มีความยุติธรรม16
พระองค์ทรงเห็นว่าไม่มีคนใดเลยทรงประหลาดพระทัยว่าไม่มีใครอ้อนวอนเผื่อแล้วพระกรของพระองค์เองก็นำความรอดมาและความชอบธรรมของพระองค์ชูพระองค์ไว้ อสย. 63:517
พระองค์ทรงสวมความชอบธรรมเป็นทับทรวง อฟ. 6:14และพระมาลาแห่งความรอดอยู่เหนือพระเศียรของพระองค์ อฟ. 6:17;1 ธส. 5:8พระองค์ทรงสวมฉลองพระองค์แห่งการแก้แค้นเป็นของคลุมพระกายและเอาความกระตือรือร้นห่มพระองค์18
พระองค์จะทรงชำระให้ตามการกระทำของเขาคือพระพิโรธแก่ปรปักษ์ของพระองค์ และสิ่งสนองแก่ศัตรูของพระองค์พระองค์จะทรงมอบการสนองแก่แผ่นดินชายทะเล19
เขาจึงจะยำเกรงพระนามพระเจ้าจากตะวันตกและพระสิริของพระองค์จากที่ตะวันขึ้นเพราะพระองค์จะเสด็จมาอย่างแม่น้ำเชี่ยวซึ่งพระวาตะของพระเจ้าขับส่ง20
พระเจ้าตรัสว่า “และพระองค์จะเสด็จมายังศิโยนเป็นพระผู้ไถ่มายังบรรดาผู้อยู่ในยาโคบผู้หันจากการทรยศ” รม. 11:2621
พระเจ้าตรัสว่า “และฝ่ายเรา นี่เป็นพันธสัญญาของเรากับเขาทั้งหลาย คือวิญญาณของเราซึ่งอยู่เหนือเจ้า และคำของเราซึ่งเราใส่ไว้ในปากของเจ้า จะไม่พรากไปจากปากของเจ้า หรือจากปากลูกของเจ้า หรือจากปากของลูกของลูกของเจ้า ตั้งแต่เวลานี้ไปจนกาลนิรันดร์” พระเจ้าตรัสดังนี้